FOKSUK
SLIDESHOW
WEER
CHESS
VIDEO



zaterdag 31 januari 2015

The Jay-Jays - Bald headed woman

De Haagse Gitarist Hans van Eijk speelde in 1960 af en toe als bassist in Willy & the Real Rhythm Rockers. Jan van Leeuwarden (Johnny Lion) zong zo nu en dan bij die groep, en Frits Tamminga was de drummer. Gedrieën richtten ze Johnny & the Jewels op. Met bassist Joop Oonk en gitarist Tjibbe Veelo was de eerste formatie van the Jumping Jewels een feit. Begin 1961 was platenmaatschappij Philips op zoek naar een gitaargroep in de stijl van the Shadows. The Jumping Jewels kregen een contract, en in maart kwam de eerste single, “Wheels”, uit. Deze bereikte de (gedeelde) eerste plaats. Er zouden tot in 1964 nog drie Top 10 singles volgen. Ook bleef de groep Johnny Lion begeleiden op zijn platen en tijdens optredens. In het najaar van 1965 kreeg de groep ruzie met hun manager die tevens Johnny Lion vertegenwoordigde. Vervolgens gingen ze Rob de Nijs begeleiden. Na een verloren kort geding over de bandnaam, aangespannen door de oud manager, werd begin 1966 de naam veranderd in the Jay-Jays. Inmiddels was Kees Kranenburg jr. de drummer en Leo Bennink had Hans van Eijk vervangen. De laatste speelde nog wel mee op de single “Bald headed woman” die onder leiding van producer Tony Vos werd opgenomen in de Phonogram studio. De plaat stond dertien weken in de Veronica Top 40 en bereikte de 6e plaats. Gedurende vijf weken werd de notering gedeeld met de versie van de Hilversumse Torero’s. Oorspronkelijk was “Bald headed woman” een oud bluesnummer. Een door hun producer Shel Talmy gearrangeerde versie was al eerder opgenomen door the Who en the Kinks, en het voorbeeld voor the Jay-Jays. In diverse samenstellingen bleef de groep nog tot in 1969 actief. Onder andere Willem Duyn was enige tijd zanger van de band.

zaterdag 24 januari 2015

The Golden Earrings - That day

Deze Haagse band werd opgericht in 1961 door zanger/gitarist George Kooymans en bassist Rinus Gerritsen als the Tornado’s. In eerste instantie was dit een “gitaar combo”. Toen bleek dat er al een Engelse groep was met die naam, werd het the Golden Ear-rings. Dit naar het openingsnummer dat de twee altijd speelden bij optredens. In 1963 ging het duo, onder invloed van the Beatles en the Stones, op zoek naar een zanger (Frans Krassenburg) en een extra gitarist (Peter de Ronde). Even later maakt drummer Jaap Eggermont de groep compleet. Het was de Haagse impressario Jacques Senf die hen in 1965 in contact bracht met Freddy Haayen. Die werkte als magazijnbediende bij platenmaatschappij Polydor in de Hofstad. Onder zijn leiding werd het door Rinus en George geschreven nummer “Please go” opgenomen in de Hilversumse Phonogram studio. Het nummer werd uitgebracht in september 1965, en bereikte de 10e plaats in de Top 40. De beoogde tweede single was “Lonely everyday”. Deze werd vanwege een fout in de titel van de b-kant, “Not to find”, teruggetrokken. Daardoor werd “That day” de opvolger. Het nummer werd opgenomen in de Londense Pye Studio. Om wederom verzekerd te zijn van de support van Radio Veronica werd discjockey Jan van Veen als gast meegenomen. Na een dag in Engeland was de groep te zien in het zeer populaire televisieprogramma “Voor de vuist weg” van Willem Duys. Alles werd uit de kast getrokken om de hoogste hitnotering mogelijk te maken. Pech voor de Earrings was echter dat “Michelle” van the Beatles de eerste plaats wekenlang vasthield. “That day” strandde zodoende op de 2e plaats en stond vijftien weken in de Top 40.

zaterdag 17 januari 2015

The Overlanders - Michelle

“Michelle” is een nummer van the Beatles dat staat op de elpee “Rubber soul”. Het werd voornamelijk geschreven door Paul McCartney, met een bijdrage van John Lennon. De groep had de gewoonte om albumtracks niet op single uit te brengen in Engeland. Maar de liedjes waren populair bij andere artiesten die maar al te graag hun versies uitbrachten. Al gauw verschenen er dus covers van “Michelle”. De meest succesvolle was van the Overlanders. Dit trio kwam bij elkaar in 1963 en speelde in eerste instantie folkmuziek maar ging al gauw popliedjes maken. In het voorjaar kregen de drie een platencontract bij Pye Records. Nadat de eerste twee singles flopten, werd “Yesterday’s gone” in het voorjaar van 1964 een bescheiden (en enige) hit in Amerika. Producer Tony Hatch had groot vertrouwen in het drietal. Er volgde nog zes singles die allen flopten. Totdat “Michelle” op 31 december 1965 werd uitgebracht. Vier weken later stond de single op de eerste plaats van de Engelse hitparade. In Nederland kwam de plaat op 22 januari 1966 binnen in de Veronica Top 40. Drie weken later stond hij op de eerste plaats. In ons land werd het origineel van the Beatles wel als single uitgebracht. De eerste vermelding in het gedrukt exemplaar van de Top 40 was op 12 februari. Vanaf 9 april stond the Overlanders niet meer vermeld, terwijl the Fab Four nog vier weken uitdienden. Het grote succes kon the Overlanders niet evenaren. Er kwamen nog twee singles uit, en in 1967 was het gedaan. David and Jonathan bestond uit de liedjesschrijvers Roger Cook en Roger Greenaway. De twee hadden eerder deel uitgemaakt van de close-harmony groep the Kestrels. Tijdens toernees gingen ze samen liedjes schrijven. In 1965 was hun eerste hit “You’ve got your troubles” van the Fortunes. De eerste single als duo, “Laughing fit to cry”, flopte nog. Op 7 januari 1966 kwam “Michelle” van het tweetal uit. Opvallend was dat Beatles-producer George Martin tekende voor de muzikale begeleiding. De plaat bereikte de 11e plaats in de Britse hitparade. In Amerika was het de enige versie die de Billboard Hot 100 haalde (nummer 18). In 1968 besloten de twee geen platen meer te maken, maar wel samen te blijven schrijven. Een jaar later werd Roger Cook zanger in Blue Mink, waarvoor het duo een aantal hits schreef. Roger Greenaway was in 1970 lid van het duo the Pipkins (“Gimme dat ding”), en kortstondig lid van the Brotherhood of Man. In 1975 verhuisde Cook naar Amerika, en ging Greenaway samenwerken met andere partners.

maandag 12 januari 2015

Schakel je laptopscherm manueel aan of uit

Over het scherm van je laptop heb je doorgaans een stuk minder controle dan het desktop-equivalent. Zo is het niet mogelijk om het tijdelijk uit te schakelen. Natuurlijk kan je de besparings-intellingen aanpassen zodat het display zichzelf uitschakelt na verloop van tijd maar dat is niets meer dan een doekje voor het bloeden.

Soms begint je toestel immers aan een taak die wel even zal duren en waarvoor geen scherm nodig is. Dankzij ScreenOff krijg je nu een softwareknop op je scherm op dergelijke momenten uit te schakelen. De tool kan nauwelijks eenvoudiger zijn. ScreenOff is een .exe-bestand dat niets anders doet dan het scherm uitschakelen. Installatie is niet vereist, er is geen dialoogvenster en er verschijnen geen opties.

zaterdag 10 januari 2015

Ted de Braak - ‘n glaasje madeira m’dear?

Theodorus de Braak werd in 1935 geboren te Arnhem. Tijdens zijn militaire dienstplicht trad hij op met een cabaretgroep. Dat bleef hij daarna ook doen, onder andere bij Tom Manders. In 1957 richtte hij zijn eigen trio Triple Sec op. Hij leerde zichzelf ondermeer (bas)gitaar en drums spelen. Hierna sloot hij zich aan bij het nachtcluborkest De Kleine Drie Plus Één. Hiermee was hij van 1962 tot en met 1965 werkzaam in de populaire zaak De Carrousel aan het Thorbeckeplein in Amsterdam. Daar kwam hij in contact met KLM-steward Leo van Velzen, die het Engelse nummer “Madeira, my dear” had vertaald. Een nummer uit 1959 van het comedyduo Flanders & Swann. Ted vond het nummer wel aardig en nam het op in het repertoire. Een toevallig in de zaal aanwezige platenproducer wilde het nummer wel uitbrengen. De single stond uiteindelijk veertien weken in de Veronica Top 40 en bereikte daarin de 4e plaats. Ted verscheen in verschillende tv-programma’s, en kreeg van de KRO een baan aangeboden als presentator van het radioprogramma Draai-jij-of-draai-ik. Zijn definitieve doorbraak kwam echter door het satirische televisieprogramma Farce Majeure van de NCRV in het najaar van 1966. In de jaren ‘80 stapte hij over naar de KRO waar hij verschillende grote shows presenteerde, maar keerde later weer terug bij de NCRV. Ook maakte hij diverse theatershows. In 1995 werd zijn contract niet verlengd. Sindsdien woont Ted de Braak in Frankrijk.

dinsdag 6 januari 2015

Pas Windows iconen simpel aan

Eén van de troeven van Windows is de aanpasbaarheid van het besturingssysteem. Kleurenschema’s en transparantie naar wens instellen doe je in de relevante menu’s, maar de icoontjes van onder andere de startknop aanpassen is veel moeilijker. CustomizerGod van door2windows is een gratis tool die je de macht geeft alle mogelijke icoontjes te vervangen door afbeeldingen naar keuze.

Je downloadt de tool hier boven of op de website. Houd er in dat laatste geval rekening mee dat je een installatietool downloadt die je tonnen bloatware wil aansmeren. De download hier boven is bloatware-vrij en hoef je niet te installeren. Je moet de twee bestanden wel uitpakken.

maandag 5 januari 2015

Een groot schrijver worden

Er was eens een jongen die een groot schrijver wilde worden.
"Ik wil dingen schrijven die de hele wereld zal lezen," verklaarde hij.
"Ik wil dat mensen uit alle lagen van de maatschappij door mijn teksten zullen gillen, huilen en jammeren van woede en verdriet."
Hij woont nu heel tevreden in Redmond (Washington) en schrijft foutmeldingen voor Microsoft.

zaterdag 3 januari 2015

The Beach Boys - The Little girl I once knew

In augustus 1965 ging Brian Wilson werken aan een nieuwe elpee van the Beach Boys. Platenmaatschappij Capitol wilde een langspeler uitbrengen voor de kerstverkoop, maar wat uiteindelijk “Pet sounds” zou worden was nog lang niet klaar. Daarom werd het idee van een “live party” uitgewerkt. Gedurende de maand september werd door the Beach Boys en vrienden een aantal (oudere) hits opgenomen. Grotendeels werk van andere artiesten. Hierna ging in oktober het werk aan “Pet sounds” weer verder.Tijdens deze sessies werd ook “the Little girl I once knew” opgenomen. Het nummer werd geschreven en geproduceerd door Brian Wilson. De instrumentale track werd opgenomen op 13 oktober met sessiemuzikanten. De zangpartijen werden elf dagen later vastgelegd. De single was niet een echte favoriet van de Amerikaanse discjockeys. Dit had te maken met twee stops in de plaat van zo’n drie seconden. En radiostations werden nogal zenuwachtig van “dead air”. Toch begon het nummer eind november aan een gestage opmars in de hitparade. Tijdens de Kerst stond de single op de 15e plaats van de Cashbox Top 100. Inmiddels had platenmaatschappij Capitol Records besloten om “Barbara Ann” van de elpee “Beach Boys’ Party!” uit te brengen op single. En dat nummer kwam ook binnen in de Amerikaanse hitparades. Daarna was het snel afgelopen met het succes van “the Little girl I once knew”. In Europa werd het nummer geen hit.