FOKSUK
SLIDESHOW
WEER
CHESS
VIDEO



zaterdag 6 mei 2017

Rob Hoeke Rhythm & Blues Group - What is soul?

Rob Hoeke werd in 1939 geboren in Haarlem. Op zijn 14e kwam Rob in aanraking met muziek. Hij leerde zichzelf piano spelen, en formeerde in 1957 met onder andere zijn drummende broer Paul het Rob Hoeke Boogie-Woogie Quartet. Daarmee werd hij al snel bekend in de regio. In de jaren erna verwierf het kwartet landelijke bekendheid. Zo behaalde het tussen 1960 en 1963 de finale van het Loosdrecht Jazz Concours. Dit resulteerde in een platencontract bij Philips. In 1966 werd de naam van de groep veranderd in Rob Hoeke Rhythm and Blues Groep. Deze scoorde in de jaren erna enkele hits. “What is soul” was de derde. Het nummer werd (mede) geschreven door Ben E. King die het ook zelf op de plaat zette. Rob en zijn groep namen hun versie 16 maart 1967 op. Zanger was neef Frans Hoeke die ook gitarist was in de band. Nog voor het uitbrengen van de single in Nederland waren er al berichten in de krant verschenen dat hij ook in Engeland zou worden uitgebracht. Uiteindelijk gebeurde dat pas in 1968. De bandnaam was voor de gelegenheid veranderd in the Dutch. In de Veronica Top 40 stond de plaat vijf weken genoteerd, maar haalde slechts de 32e plaats. In 1971 veranderde de naam weer in Rob Hoeke Boogie Woogie Quartet. Rob verloor in 1974 twee halve vingers bij een reparatie aan zijn auto. Het jaar erna pakte hij zijn carrière weer op. Rob Hoeke overleed in 1999.

zaterdag 29 april 2017

Sandie Shaw - Puppet on a string (Week 17 - 1967)

Sandie Shaw werd in 1947 geboren als Sandra Ann Goodrich in Dagenham, Essex, Engeland. Na haar schooltijd ging ze werken in een autofabriek en deed ze modellenwerk. Nadat ze tweede werd in een talentenjacht mocht Sandie optreden tijdens een liefdadigheidsconcert. Daar werd ze ontdekt door zanger Adam Faith die haar introduceerde bij zijn manager Eve Taylor. Deze verzon de naam Sandie Shaw en regelde een platencontract bij Pye Records. Liedjesschrijver Chris Andrews schreef Sandie’s eerste single, “As long as you’re happy baby”, die flopte. De tweede, het door Burt Bacharach en Hal David geschreven “(There’s) always something there to remind me”, bereikte de eerste plaats van de Britse hitparade. Hierna bleef Sandie hits aan de lopende band scoren. Ze was in de jaren ‘60 één van de populairste zangeressen in Engeland, maar ook in de rest van Europa. Daar kwamen haar platen in verschillende lokale talen op de markt. “Puppet on a string” werd geschreven door het schrijversduo Bill Martin en Phil Coulter. Het liedje werd gekozen uit een vijftal dat ze in een televisieshow zong. Het was haar minst favoriete nummer van de vijf. Ook was het niet haar idee geweest om mee te doen aan het Eurovisie Songfestival. Adam Faith had haar overgehaald en manager Taylor vond het ook een goed idee. Het had overigens weinig gescheeld of de BBC had Sandie niet gestuurd naar het liedjesfestijn. Aan de vooravond wilde de omroep haar ontslaan omdat ze betrokken was bij een schandaal rond de scheiding van een bekend model en een medewerker van het tv-popprogramma Ready steady go! Uiteindelijk won Sandie voor de eerste keer het songfestival voor Engeland. De single bereikte de eerste plaats in vrijwel heel Europa. Van het liedje verschenen er ook versies in het Frans (“Un tout petit pantin”), Italiaans (“La danza delle note”), Spaans (“Marionetas en la cuerda”), en Duits (“Wiedehopf im Mai”). Aan het eind van de jaren ‘60 nam het succes van Sandie af. In de jaren ‘70 zou ze onder meer gaan acteren en kinderboeken schrijven. In 1997 opende ze the Arts Clinic waar ze als psychotherapeut aan verbonden is.

zaterdag 22 april 2017

The Kinks - Mr Pleasant

Dave Davies werd in 1947 geboren in Noord London. In zijn jeugd maakte hij samen met zijn oudere broer Ray (1944) kennis met verschillende muziekstijlen. Van variété, via jazz, tot aan de vroege rock ‘n’ roll die hun zussen draaiden. Samen begonnen ze met het spelen van skiffle, maar kochten al gauw een elektrische gitaar en gingen rock ‘n’ roll muziek . Dave richtte samen met bassist Pete Quaife een band op: the Boo-Weevils. Aangevuld met drummer Mick Avory en rhythm-gitarist/broer Ray al gauw omgedoopt in the Ravens. Begin 1964 nam deze groep als the Kinks de eerste single op voor het Pye label. De derde, “You really got me”, kwam op de 1e plaats terecht en betekende in de zomer van dat jaar de doorbraak voor de groep. Drie jaar later was the Kinks inmiddels een van de meest succesvolle bands van Engeland. “Mr. Pleasant” werd, zoals gebruikelijk, geschreven door Ray Davies en geproduceerd door Shel Talmy. Het nummer werd in maart ‘67 opgenomen in Pye Studio 2 te Londen. Het nummer werd in eerste instantie alleen op het vaste land van Europa en in Amerika op single uitgebracht. In de U.S.A. bereikte hij slechts de 80e plaats van de Billboard Hot 100. Het meest succesvol was “Mr. Pleasant” in ons land. In de Veronica Top 40 kwam de plaat op nummer 2 terecht. Aan het eind van 1967 verscheen de track bij onze westerburen als b-kant van “Autumn almanac” alsnog op single .

zaterdag 1 april 2017

Petula Clark - This is my song (Week 13 - 1967)

“This is my song” werd in 1966 door Charlie Chaplin gecomponeerd voor de soundtrack van de film “a Countess from Hong Kong” die hij schreef, (mede) produceerde en regiseerde. Daarin kwam het nummer alleen instrumentaal voor. Ook bood hij het liedje Petula Clark aan. Die kende hij omdat ze vlakbij elkaar in Zwitserland een huis hadden. Haar echtgenoot en manager ontving een copy terwijl het paar in Amerika was. Hij zag er wel wat in, vooral voor de Duitse markt. Echter: Petula’s vaste producer Tony Hatch zag helemaal niets in het nummer. Hij weigerde een arrangement te maken. Uiteindelijk werd dat gedaan door de Amerikaan Ernie Freeman. Sonny Burke deed de productie. Beiden werkten veel samen met Frank Sinatra. Aan de opname werd ook meegewerkt door leden uit de bekende pool van studiomuzikanten: the Wrecking Crew. In de Western Studios te Los Angeles nam Petula een Franse (“C’est ma chanson”), Italiaanse (“Cara felicità”) en Duitse versie (“Love, so heisst ein song”) op. In eerste instantie weigerde ze de Engelse tekst van Chaplin te zingen. Deze was opzettelijk, voor de film, nogal ouderwets geschreven. Omdat er nog studiotijd over was kreeg Burke met zachte dwang Clark zover dat ze toch die Engelse versie inzong. Ze dacht dat het ging om een track die op een album terecht zou komen. Toen ze hoorde dat haar platenmaatschappij het nummer op single wilde uitbrengen probeerde ze dat nog te voorkomen. In plaats daarvan stond ze in februari 1967 voor het eerst in zes jaar weer op de eerste plaats van de Engelse hitparade. Een versie van Harry Secombe belande op de 2e plaats. In de Veronica Top 40 bereikte beide platen gedeeld de hoogste positie. In Amerika werd de single met een minuut ingekort. Deze bereikte de 3e plaats in de Billboard Hot 100.

zaterdag 25 maart 2017

Golden Earrings - In my house

Deze Haagse band werd opgericht in 1961 door zanger/gitarist George Kooymans en bassist Rinus Gerritsen als the Tornado’s. In eerste instantie was het een “guitaar combo”. Toen bleek dat er al een Engelse groep was met die naam werd het the Golden Ear-rings. Dit naar het openingsnummer dat de twee altijd speelden bij optredens. In 1963 ging het duo, onder invloed van de muziek van onder andere the Beatles en the Stones, op zoek naar een zanger (Frans Krassenburg) en een extra gitarist (Peter de Ronde). Even later maakte drummer Jaap Eggermont de groep compleet. Het was de Haagse impressario Jacques Senf die hen in 1965 in contact bracht met Freddy Haayen. Deze werkte als magazijnbediende bij platenmaatschappij Polydor in de hofstad. Onder zijn leiding werd het door Rinus en George geschreven “Please go” opgenomen in de Hilversumse Phonogram studio. Het nummer werd de doorbraak voor de groep. In de winter van ‘66/‘67 werd de tweede elpee “Winter harvest” opgenomen. Ook weer onder leiding van Haayen. Door het vertrek van de Ronde was de band nu een kwartet geworden. Ook “In my house” is te vinden op deze langspeler. Cees “Casey” Schrama leverde bijdragen op piano en orgel. De single stond tien weken in de Veronica Top 40 en bereikte hierin de 10e plaats. Freddy Haayen overleed in 2007.

zaterdag 18 maart 2017

Frank and Nancy Sinatra - Something stupid

Francis Sinatra werd geboren in December 1915 in New Jersey, Amerika, als enig kind van Italiaanse imigranten. In 1935 werd hij lid van the Three Flashes, die met hem erbij werd omgedoopt in the Hoboken Four. Aan het eind van dat jaar ging hij aan de slag als zingende ober. In het voorjaar van ’39 nam Frank zijn eerste demo op. Vervolgens ging hij aan de slag bij de bigbands van Harry James en Tommy Dorsey. In 1942 nam hij zijn eerste soloplaat op. Daarna brak hij al snel door. Niet alleen als zanger maar ook als acteur. Frank groeide uit tot een van de grootste artiesten in de Amerikaanse geschiedenis. Begin jaren ’60 raakte hij “uit de mode” maar vanaf 1966 ging hij weer grote hits scoren. “Somethin’ stupid” was de eerste met zijn dochter Nancy. Zij werd in 1940 geboren in Jersey City, New Jersey. Eind jaren ‘50 ging ze muziek en dans studeren aan de universiteit van California in Los Angeles. Een jaar later gaf ze daar de brui aan, en maakte haar debuut in een televisieshow van haar vader. Hierin zong ze onder andere met hem een duet. In 1961 tekende ze een contract bij Reprise Records, de platenmaatschappij van haar pa. Datzelfde jaar kwam haar eerste single, “Cuff links and a tie clip”, uit. Deze alsook de volgende platen werden geen succes in Amerika. In 1962 was het nummer “Like I do” wel een hit in ons land. Drie jaar later werd ze wegens gebrek aan hits in Amerika bijna door het platenlabel geschrapt. Net op tijd ging ze een samenwerking met liedjesschrijver en producer Lee Hazlewood aan. Hij liet Nancy wat lager zingen en schreef lekkere popliedjes voor haar. Zoals “These boots are made for walkin’” wat een wereldwijde nummer 1 hit werd. “Somethin’ stupid” werd in 1966 geschreven door Clarence Carson Parks II. Oudere broer van tekstdichter, componist en zanger Van Dyke Parks. Met zijn vrouw Gaile Foote nam hij het nummer op als Carson and Gaile. Frank liet deze versie horen aan Nancy’s producer en zangpartner Lee Hazlewood en vroeg wat hij er van vond. Deze antwoorde: “als jij het niet met haar opneemt, doe ik het”. Frank’s korte reactie was: “boek een studio”. De single bereikte zowel in Amerika als Engeland de 1e plaats van de hitparade. In de Veronica Top 40 was 2 de hoogste notering. Deze werd gedeeld met Willy en Willeke Alberti en hun “Dat afgezaagde zinnetje”. Frank Sinatra overleed in 1998, Lee Hazlewood in 2007.

zaterdag 11 maart 2017

The Byrds - So you want to be a rock ‘n’ roll star

Geen info bekend

zaterdag 4 maart 2017

The Beatles - Penny lane / Strawberry fields forever (Week 09 - 1967)

Op 24 november 1966 begonnen de opnamesessies voor de elpee “Sgt. Pepper’s lonely hearts club band” in de Londense EMI Studios, de latere Abbey Road Studios. Het eerste nummer waar aan gewerkt werd was “Strawberry Fields forever”. Het nummer was geschreven door John Lennon die ervoor putte uit zijn herinneringen aan het spelen in de tuin van Strawberry Field. Dat was een kindertehuis van het Leger des heils in Liverpool waar hij vlakbij woonde. Verspreid over vijf weken werd er zo’n 45 uur gewerkt aan het liedje voor het klaar was. In eerste instantie waren er meerdere versies van het nummer. Twee ervan werden door producer George Martin en geluidstechnicus Geoff Emerick samengebracht in het eindresultaat. Op 29 december werd de eerste opname voor “Penny lane” gemaakt. Dit nummer, geschreven door Paul McCartney, kreeg zijn titel ook al dankzij een herinnering aan Liverpool. Penny lane was een grote bushalte waar John en Paul vaak kwamen als ze bij elkaar op bezoek gingen. Het idee voor de piccolo trompetsolo kreeg Paul na het zien van Bach’s “Brandenburg concerto”. Deze werd gespeeld door David Mason, die later aan meer Beatles nummers zou meewerken. Beide nummers waren bedoeld voor de nieuwe elpee. Echter, toen manager Brian Epstein eind januari 1967 aan producer George Martin vroeg om een nieuwe single, vertelde deze dat de band met “Penny lane” and “Strawberry Fields forever” naar zijn oordeel de beste nummers tot dan toe had gemaakt. Daarop werd besloten om een single met dubbele a-kant uit te brengen. De plaat werd op 13 februari uitgebracht in Amerika, en vier dagen later in Europa. Voor beide nummers werden promotiefilmpjes opgenomen. Omdat John, Paul, George en Ringo geen zin hadden om hiervoor naar Liverpool te gaan, gebeurde dat in London. Voor “Penny lane” werd gefilmd in East End, op King’s road en in Knole Park in Sevenoaks. Regiseur van de twee filmpjes, Peter Goldmann, filmde ook in Liverpool. Onder andere beelden van een stadsbus met als eindpunt Penny lane. Ook de promotiefilm voor “Strawberry Fields forever” werd geschoten in Knole Park. In Engeland kwam de plaat terecht op de 2e plaat. Voor het eerst in vier jaar bereikte een Beatles-single niet de hoogste positie. Dat lukte wel in Nederland. In Amerika kregen de twee nummers een aparte vermelding in de Billboard Hot 100. “Penny lane” kwam op nummer 1 terecht, “Strawberry Fields forever” op de 8e plaats.

zaterdag 25 februari 2017

Petula Clark - This is my song

“This is my song” werd in 1966 door Charlie Chaplin gecomponeerd voor de soundtrack van de film “a Countess from Hong Kong” die hij schreef, (mede) produceerde en regiseerde. Daarin kwam het nummer alleen instrumentaal voor. Ook bood hij het liedje Petula Clark aan. Die kende hij omdat ze vlakbij elkaar in Zwitserland een huis hadden. Haar echtgenoot en manager ontving een copy terwijl het paar in Amerika was. Hij zag er wel wat in, vooral voor de Duitse markt. Echter: Petula’s vaste producer Tony Hatch zag helemaal niets in het nummer. Hij weigerde een arrangement te maken. Uiteindelijk werd dat gedaan door de Amerikaan Ernie Freeman. Sonny Burke deed de productie. Beiden werkten veel samen met Frank Sinatra. Aan de opname werd ook meegewerkt door leden uit de bekende pool van studiomuzikanten: the Wrecking Crew. In de Western Studios te Los Angeles nam Petula een Franse (“C’est ma chanson”), Italiaanse (“Cara felicità”) en Duitse versie (“Love, so heisst ein song”) op. In eerste instantie weigerde ze de Engelse tekst van Chaplin te zingen. Deze was opzettelijk, voor de film, nogal ouderwets geschreven. Omdat er nog studiotijd over was kreeg Burke met zachte dwang Clark zover dat ze toch die Engelse versie inzong. Ze dacht dat het ging om een track die op een album terecht zou komen. Toen ze hoorde dat haar platenmaatschappij het nummer op single wilde uitbrengen probeerde ze dat nog te voorkomen. In plaats daarvan stond ze in februari 1967 voor het eerst in zes jaar weer op de eerste plaats van de Engelse hitparade. Een versie van Harry Secombe belande op de 2e plaats. In de Veronica Top 40 bereikte beide platen gedeeld de hoogste positie. In Amerika werd de single met een minuut ingekort. Deze bereikte de 3e plaats in de Billboard Hot 100.

zaterdag 18 februari 2017

The Beatles - Penny lane / Strawberry fields forever

Op 24 november 1966 begonnen de opnamesessies voor de elpee “Sgt. Pepper’s lonely hearts club band” in de Londense EMI Studios, de latere Abbey Road Studios. Het eerste nummer waar aan gewerkt werd was “Strawberry Fields forever”. Het nummer was geschreven door John Lennon die ervoor putte uit zijn herinneringen aan het spelen in de tuin van Strawberry Field. Dat was een kindertehuis van het Leger des heils in Liverpool waar hij vlakbij woonde. Verspreid over vijf weken werd er zo’n 45 uur gewerkt aan het liedje voor het klaar was. In eerste instantie waren er meerdere versies van het nummer. Twee ervan werden door producer George Martin en geluidstechnicus Geoff Emerick samengebracht in het eindresultaat. Op 29 december werd de eerste opname voor “Penny lane” gemaakt. Dit nummer, geschreven door Paul McCartney, kreeg zijn titel ook al dankzij een herinnering aan Liverpool. Penny lane was een grote bushalte waar John en Paul vaak kwamen als ze bij elkaar op bezoek gingen. Het idee voor de piccolo trompetsolo kreeg Paul na het zien van Bach’s “Brandenburg concerto”. Deze werd gespeeld door David Mason, die later aan meer Beatles nummers zou meewerken. Beide nummers waren bedoeld voor de nieuwe elpee. Echter, toen manager Brian Epstein eind januari 1967 aan producer George Martin vroeg om een nieuwe single, vertelde deze dat de band met “Penny lane” and “Strawberry Fields forever” naar zijn oordeel de beste nummers tot dan toe had gemaakt. Daarop werd besloten om een single met dubbele a-kant uit te brengen. De plaat werd op 13 februari uitgebracht in Amerika, en vier dagen later in Europa. Voor beide nummers werden promotiefilmpjes opgenomen. Omdat John, Paul, George en Ringo geen zin hadden om hiervoor naar Liverpool te gaan, gebeurde dat in London. Voor “Penny lane” werd gefilmd in East End, op King’s road en in Knole Park in Sevenoaks. Regiseur van de twee filmpjes, Peter Goldmann, filmde ook in Liverpool. Onder andere beelden van een stadsbus met als eindpunt Penny lane. Ook de promotiefilm voor “Strawberry Fields forever” werd geschoten in Knole Park. In Engeland kwam de plaat terecht op de 2e plaat. Voor het eerst in vier jaar bereikte een Beatles-single niet de hoogste positie. Dat lukte wel in Nederland. In Amerika kregen de twee nummers een aparte vermelding in de Billboard Hot 100. “Penny lane” kwam op nummer 1 terecht, “Strawberry Fields forever” op de 8e plaats.

zaterdag 11 februari 2017

Boudewijn de Groot - Het land van maas en waal (Week 06 - 1967)

Frank Boudewijn de Groot werd op 20 mei 1944 geboren in een Japans interneringskamp in Batavia, Nederlands-Indië. In 1946 kwam hij naar Nederland. Zes jaar later werd hij herenigd met zijn vader, broer en zus en ging wonen in Heemstede. Daar maakte hij kennis met Lennaert Nijgh. Op de HBS maakte hij indruk met vertolkingen van liedjes van Jaap Fischer en Jacques Brel. In zijn vriendengroep dook ook Nijgh weer op. Beiden waren geïnteresseerd in film, en samen maakten zij in hun examenjaar een filmpje getiteld “Feestje bouwen” waarin Boudewijn een tweetal liedjes zong. Nieuwslezer Ed Lautenslager zag dit en spoorde Boudewijn aan meer nummers te maken die hij dan aan een platenmaatschappij zou aanbieden. In mei 1964 nam de Groot een aantal nummers op voor het Decca label. Deze werden op single uitgebracht maar bereikten de hitlijsten niet. Producer Tony Vos stelde vervolgens voor een paar covers op te nemen. Eén van deze nummers, “Een meisje van zestien”, werd eind 1965 Boudewijns eerste hit. Al snel volgde de eerste elpee “Boudewijn de Groot”. Hierop was ruim de helft nog nederlandstalige bewerkingen van buitenlandse nummers. Voor de tweede langspeler “Voor de overlevenden” uit november 1966 schreef Lennart Nijgh alle teksten en Boudewijn componeerde de muziek. De arrangementen waren van Bert Paige en Tony Vos tekende voor de productie. Van de elpee werd “Het land van Maas en Waal” op single uitgebracht. Het gaat niet over het land tussen de grote rivieren. Boudewijn hoorde de zin voor het eerst als kind toen hij werd voorgelezen uit “Hatsji-Bratsji’s toverballon”. Hij stelde zich er een combinatie van het paradijs en luilekkerland bij voor. Toen hij het als titel voorstelde aan Lennaert Nijgh moest die denken aan een voorstelling van de schilder Jeroen Bosch. De single stond 18 weken in de Top 40 en bereikte de 1e plaats. Voor de Engelse markt werd ook een versie van het nummer opgenomen: “the Land at rainbow’s end”. Met op de b-kant “Beautiful butterfly” (“Verdronken vlinder”). Deze single werd uitgegeven onder het pseudoniem Baldwin, een verbastering van Boudewijn.

zaterdag 4 februari 2017

Spencer Davis group - I’m a man

The Spencer Davis Group werd in 1963 opgericht in Birmingham door gitarist Spencer Davis. Het viertal heette in eerste instantie the Rhythm and Blues Quartette en bestond verder uit drummer Pete York, bassist Muff Winwood en zijn 15-jarige broertje Steve als leadzanger en toetsenist. Muff moest Steve van zijn ouders meenemen naar optredens om hem uit de problemen te houden. Af en toe mocht hij meespelen, en bleek al gauw populair bij de meisjes. Zo werd hij vast lid van de groep. Een jaar later zag eigenaar Chris Blackwell van Island Records de groep optreden in een lokale club. Hij gaf ze een platencontract. Rond deze tijd veranderde ook de naam van de band. Muff verzon hem omdat “Spencer de enige was die het leuk vond om interviews te geven”. De eerste single flopte, en de drie erna hadden slechts weinig succes. Eind 1965 kwam de doorbraak met het nummer “Keep on running” dat op de 1e plaats van de Britse hitparade terecht kwam. “I’m a man” werd geschreven door Steve Winwood en de producer van de groep Jimmy Miller. De single bereikte de 9e plaats in de Britse hitparade. Een kortere versie kwam op 10 terecht in de Billboard Hot 100. In de Veronica Top 40 was de plaat goed voor de 8e plek. Steve Winwood vertrok in april ‘67 om verder te gaan in Traffic. Muff ging tegelijkertijd werken voor Island Records. In 1969 viel de groep uit elkaar, om in ‘73/‘74 in een andere formatie toch weer twee albums af te leveren.

zaterdag 28 januari 2017

Cream - I feel free

Dit Britse trio bestond uit Ginger Baker (drums), Jack Bruce (basgitaar en zang) en Eric Clapton (gitaar en zang). De laatste speelde eerder in the Yardbirds en John Mayall’s Bluesbreakers. Daarin speelde ook Bruce korte tijd voordat hij vertrok naar Manfred Mann. Baker was leider van the Graham Bond Organisation maar was de band inmiddels zat. In juli 1966 kwam Ginger naar een optreden van the Bluesbreakers om Eric te zien spelen. Op de weg terug naar London vroeg hij Clapton om lid te worden van zijn op te richten nieuwe band. Deze ging akkoord op voorwaarde dat Jack Bruce ook mee zou doen. De drie muzikanten hadden ieder al een goede reputatie opgebouwd in de bluesscene. Vandaar dat als bandnaam werd gekozen the Cream (naar: the cream of the crop, de beste) al gauw ingekort tot Cream. De eerste optredens volgden al dezelfde maand. In oktober kwam de eerste single, “Wrapping paper”, uit die een bescheiden hit werd in Engeland. De debuutelpee “Fresh cream” volgde twee maanden later. Op de Engelse versie van de langspeler stond niet de tweede single “I feel free”. Het nummer werd geschreven door Jack Bruce en de performance dichter Pete Brown, die samen meer hits voor de band zouden schrijven. De productie was in handen van hun manager Robert Stigwood. De plaat haalde net niet de top 10 in Engeland. In de Veronica Top 40 belandde hij op de 18e plaats. In Amerika kwam de plaat niet verder dan nummer 16 in de Bubbling under Hot 100 singles. Eind 1968 ging Cream door met name veel ruzies tussen Bruce en Baker uit elkaar. Jack Bruce overleed in 2014. Robert Stigwood in 2016.

zaterdag 21 januari 2017

The Monkees - I’m a believer (Week 03 - 1967)

Het was de jonge filmmaker Bob Rafelson die al in 1962 het idee had voor wat later de televisieserie “the Monkees” zou worden. Hij kreeg het echter niet verkocht. In 1964 werkte hij bij Screen Gems samen met de zoon van de directeur van deze productiemaatschappij . Samen begonnen ze een eigen bedrijfje dat na het succes van de Beatlesfilm “A hard days night” het oude plan van Bob nieuw leven inblies. In het voorjaar van ‘65 wisten ze het te verkopen aan Screen Gems Television. Eerst wilden de twee de nog niet doorgebroken band Lovin’ Spoonful vragen voor de serie. Omdat deze groep al een platencontract had ging dit niet door. Er kon dan niets aan de muziek worden verdiend. Besloten werd een groep samen te stellen. In juli werd als eerste Davy Jones geselecteerd. Deze had al enige bekendheid vanwege zijn rol in de musical “Oliver”. En hij had een langdurend contract met Screen Gems, moederbedrijf Columbia Pictures, en Colpix Records. In september stonden er advertenties in de vakbladen voor de casting van de overige bandleden. Uit de ruim 400 geïnteresseerden werden Michael Nesmith, Peter Tork en Micky Dolenz geselecteerd. Nesmith had al platen uitgebracht onder diverse namen.Tork hoorde over de auditie van Stephen Stills die was afgewezen. Dolenz was een acteur die ook in een bandje speelde. Voor de pilotaflevering werden Tommy Boyce en Bobby Hart gevraagd de liedjes te schrijven. Ook de plaatopnamen produceerden ze deels. In augustus 1966 kwam de eerste single “Last train to Clarksville” uit. Op 12 september ging de eerste aflevering van de serie de lucht in. De debuutsingle bereikte de 1e plaats van de Amerikaanse hitparades. De opvolger, “I’m a believer”, werd geschreven door Neil Diamond. Deze had het nummer zelf al eerder opgenomen. De leadzang was van Micky en de muziek werd gespeeld door sessiemuzikanten. De single was twee dagen na de release al goud, en stond maar liefst zeven weken op de 1e plaats van de Billboard Hot 100. Ook in Engeland en in de Veronica Top 40 kwam de plaat op de hoogste positie terecht. De televisieserie werd na twee seizoenen in 1968 geschrapt. De groep maakte hierna nog een film, en bleef nog platen maken en optreden. In 1970 stopten de laatste twee overgebleven leden, Davy en Micky, er mee. In later jaren zijn er nog enkele keren reunies geweest. Davy Jones overleed in 2012.

zaterdag 14 januari 2017

The Rolling stones - Let’s spend the night together

Op 13 januari 1967 kwam in Engeland de nieuwe single van the Rolling Stone uit. Het was een plaat met een “dubbele a-kant” geproduceerd door de manager van de band Andrew Oldham. “Let’s spend the night together” werd in november 1966 opgenomen in de Olympic Sound Studios in London. Om onduidelijke reden is is Keith Richards te horen als bassist in plaats van Bill Wyman. Daarnaast speelt, zoals vaker, Jack Nitzsche mee op piano. “Ruby tuesday” werd grotendeels door Keith geschreven. Samen met Brian Jones maakte hij het nummer af, hoewel Jagger/Richards als componisten van het nummer staan vermeld. Vanwege de suggestieve tekst van de andere a-kant kreeg dit nummer de meeste airplay in met name Amerika. In de veel bekeken Ed Sullivan Show werd de groep zelfs gedwongen om “Let’s spend the night together” te veranderen in “Let’s spend some time together”. Mick vergiste zich echter af en toe tijdens zijn live gezongen tekst. De muziek en achtergrondzang kwamen van band. Daarop was natuurlijk wel het originele refrein te horen. Beide nummers kregen een aparte notering in de Billboard Hot 100. “Let’s spend the night together” eindigde op de 55e plaats terwijl “Ruby tuesday” op nummer 1 terecht kwam. In de Engelse hitparade piekte de single op de 3e plek, en in de Veronica Top 40 nog een plaats hoger.

zaterdag 7 januari 2017

Tom Jones - Green, green grass of home (Week 01 - 1967)

Tom Jones werd in 1940 geboren als Thomas Jones Woodward in Treforest, Zuid-Wales. Op jonge leeftijd begon hij met zingen tijdens familiefeestjes en in het schoolkoor. Zijn bluesy zangstijl ontwikkelde hij door te luisteren naar zangers als Solomon Burke en Jackie Wilson. Maar ook Elvis Presley, met wie hij later bevriend werd, was een voorbeeld. In 1963 werd Tom zanger van Tommy Scott and the Senators. De groep kreeg al gauw bekendheid in Zuid-Wales, en nam in 1964 een aantal nummers op onder leiding van de bekende producer Joe Meek. Deze liet ze horen aan diverse platenmaatschappijen, echter zonder succes. Later dat jaar ontdekte manager Gordon Mills de groep. Hij werd Jones’ manager en gaf hem ook zijn artiestennaam. In augustus kwam zijn eerste single uit: “Chills and fever”. Het nummer werd geen hit. De opvolger “It’s not unusual” werd in maart ‘65 echter een nummer 1 hit in Engeland. “Green, green grass of home” is geschreven door de Amerikaanse liedjesschrijver Claude Putman jr. Het nummer werd in 1965 voor het eerst op de plaat gezet door countryzanger Johnny Darrell. Datzelfde jaar nam ook Jerry Lee Lewis een versie op. Tom hoorde het liedje voor het eerst toen hij een bezoek bracht aan Lewis’ platenmaatschappij in Amerika, en een exemplaar kreeg van de elpee waar het nummer opstond. Hij was er gelijk van onder de indruk. Zijn eigen versie bereikte de 1e plaats in zowel de Engelse hitparade als de Veronica Top 40. In de Amerikaanse Billboard Hot 100 kwam de plaat op nummer 11 terecht.