FOKSUK
SLIDESHOW
WEER
CHESS
VIDEO

zaterdag 19 juli 2014

Johnny Lion - Sophietje

Johnny Lion werd in 1941 geboren in Den Haag als Jan van Leeuwarden. Toen hij in 1958 voor het eerst Buddy Holly hoorde was hij verkocht. Samen met zijn broer Fred vormde hij een duo in de stijl van the Everly Brothers. Datzelfde jaar maakte hij kennis met Hans van Eijk, in 1960 een van de oprichters van the Jumping Jewels. Maar eerder al werd er korte tijd opgetreden als Johnny and the Jewels. Het waren the Jewels die als eerste succes hadden. In 1961 scoorde de groep een, gedeelde, nummer 1 hit met “Wheels”. Ook in de jaren erna bleef de band hits scoren. Vanaf 1962 ging Johnny platen met ze opnemen, maar er kwamen ook solosingles van hem uit. Tot aan 1965 waren die, op een na, engelstalig. In de zomer van dat jaar kwam “Sophietje” uit. Het origineel was in 1964 uitgebracht door de Zweedse groep Sven-Ingvars, en heet “Fröken fräken” (“sproetenmeisje”) . In Denemarken was het een hit voor Johnny Reimar. Daar heet het nummer “Lille fregnede Louise” (kleine sproetige Louise”). De Nederlandse tekst werd geschreven door Gerrit den Braber. Deze ging echter pas in tweede instantie over Sophietje. Naar Sophie van Kleef, de vriendin van Johnny. Op de b-kant stond “Jij laat me koud”. Een nederlandstalige versie van “Count me in” van Gary Lewis & the Playboys. Deze tekst werd geschreven door W.J. van Kooten, ofwel Veronica discjockey Joost den Draaier. Ook kwam er een engelstalige versie. Vreemd genoeg met de Zweedse titel Svenska Flicka (Zweeds meisje). “Sophietje” stond tweeëntwintig weken in de Top 40, en bereikte de 5e plaats. Hierna had Johnny nog een hit met “Tjingeling”. Pas in de jaren ‘80 zou hij weer opduiken in de Tipparade.

zaterdag 12 juli 2014

Sam the Sham and the Pharaoas - Wooly bully (week 28 - '65)

Domingo “Sam” Samudio werd geboren in 1937 in Dallas, Texas. Hij is van Mexicaans/Amerikaanse afkomst. Hij maakte op jonge leeftijd zijn zangdebuut tijdens een radiouitzending toen hij zijn lagere school mocht vertegenwoordigen. Later ging hij gitaar spelen, en richtte hij zijn eerste bandje op. Hierin speelde ook Trini Lopez. Na zijn middelbare school ging hij bij de marine en woonde zes jaar in Panama. In 1961 richtte Sam the Pharaohs op. De naam werd ontleend aan de faraokostuums in de film “the Ten commandments”. Na een geflopte single ging de band een jaar later alweer uiteen. Een van de bandleden speelde vervolgens in Andy and the Nightriders. Toen hun organist ermee stopte werd Sam in het voorjaar van ’63 aan de groep toegevoegd. In deze periode voegde hij “the Sham” (de komediant) aan zijn naam toe. In de nazomer van dat jaar werd de naam veranderd in Sam the Sham and the Pharaos, en kwam de groep in contact met het kleine platenlabel Pen Records. Toen in de zomer van ’64 aan materiaal voor het debuutalbum gewerkt werd, wilde Sam een liedje maken over de populaire dans hully gully. De platenmaatschappij vreesde echter juridische problemen vanwege een ander liedje dat dezelfde titel had. Zodoende werd de tekst herschreven en werd “Wooly bully”, de naam van zijn kat, de titel. Het aftellen in Spaans en Engels aan het begin van het nummer, en het simpele orgelriffje, gaven het nummer een typisch Tex-Mex soundje. Begin ’65 kwam de single uit. En hoewel veel radiostations vreesden dat de tekst suggestief was, en de plaat niet draaiden, werd het een nummer 2 hit in Amerika. In Engeland kwam hij op de 11e plaats terecht, en in de Veronica Top 40 stond “Wooly bully” vier weken op de eerste plaats. Eind ’65 stapte the Pharaohs op na onenigheid over geld, en werd vervangen door de muzikanten van de groep Tony Gee & the Gypsys. In de U.S.A. zouden tot begin 1967 nog vijf hits volgen, waarvan “Lil’ red riding hood” het succes van de eerste hit zou evenaren. In Nederland zouden nog drie kleine hits volgen. In 1970 ging Sam solo verder.

zaterdag 5 juli 2014

The Hollies - I’m alive

Allan Clarke en Graham Nash waren al op de lagere school in Manchester elkaars beste vrienden. Aan het eind van de jaren ’50 gingen ze ook samen optreden. Eerst met skifflemuziek, later als Ricky en Dane Young met op de Everly Brothers lijkend materiaal. Onder die namen gingen ze samenwerken met the Fourtones. Vlak voor een optreden in december 1962 werd de naam the Hollies verzonnen. Naar Buddy Holly en Kerstmis. Een maand later speelde de groep in de Liverpoolse Cavern Club. Daar werden ze opgemerkt door een producer van platenmaatschappij Parlophone die hen een auditie aanbood. Dit resulteerde in de eerste single “(Ain’t that) Just like me”, die in de zomer van ’63 meteen een hit werd. Tot aan het begin van de jaren ’70 zou vervolgens bijna elke plaat de Top 10 halen. “I’m alive” werd geschreven door Clint Ballard jr., die bijvoorbeeld ook “the Game of love” had gecomponeerd dat begin ‘65 een grote hit was voor Wayne Fontana and the Mindbenders. In eerste instantie had de groep het nummer gegeven aan een andere band uit Manchester: the Toggery Five. Ze bedachten zich, en het werd hun eerste nummer 1 hit in Engeland. In de Veronica Top 40 stond het nummer negen weken genoteerd, en bereikte de 13e plaats. In Amerika zou de Hollies pas begin 1966 doorbreken. Ze bestaan nog steeds. Alleen gitarist Tony Hicks en drummer Bobby Elliot zijn nog originele bandleden.

zaterdag 28 juni 2014

The Rolling stones - Got live if you want it

“Got LIVE if you want it!” is de laatste officieel uitgebrachte extended play (e.p.) van the Rolling Stones. Het was de eerste keer dat er livemateriaal van de groep op plaat uitkwam. De opnamen werden gemaakt van 5 tot 7 maart 1965 in London, Manchester en Liverpool. De kwaliteit van het geluid was niet al te best. Het verhaal ging dat de technicus simpelweg een paar microfoons over de rand van het balkon in de zalen gehangen. Later werd deze versie toch in twijfel getrokken. In 1966 kwam er ook een elpee uit met dezelfde titel. Hierop stond echter geen van de nummers die op de e.p. staan. De titel was een woordgrap op “I got love if you want it” van blueszanger Slim Harpo. In Nederland stond de plaat acht weken in de Veronica Top 40, en bereikte daarin de 9e plaats. In Engeland kwam hij terecht op de eerste plaats van de e.p. hitparade, waar hij 42 weken instond. Kant A: We want the Stones, Everybody needs somebody to love, Pain in my heart, Route 66. Kant B: I’m moving on, I’m alright.

woensdag 25 juni 2014

Bobby Bare & Skeeter Davis - A Dear John Letter

Dear John, oh, how I hate to write
Dear John, I must let you know tonight
That my love for you has died the way like grass upon the lawn
And tonight I wed another, dear John.

I was overseas in battle when the postman came to me
He handed me a letter and I was just as happy as I could be
Cause the fighting was all over and the battles have all been won
But then I opened up the letter and that started, dear John.

Won't you please send back my picture my husband wants it now
When I tell you who I'm wedding you won't care dear anyhow
And it hurts me so to tell you that my love for you has gone
But tonight I wed your brother, dear John.

And tonight I wed another, dear John...

zaterdag 21 juni 2014

The Byrds / the Hunters - mr. Tambourine man

Deze band uit Los Angeles werd in 1964 opgericht door Roger McGuinn, Gene Clark, Chris Hillman, Michael Clarke en David Crosby, en heette eerst the Jet Set. Na een single op het Elektra label als the Beefeaters, tekenden ze bij Columbia Records (CBS in Nederland) en veranderden de bandnaam in the Byrds. In januari ‘65 namen ze het nog niet uitgebrachte Dylan nummer “Mr. Tambourine man” op, waarmee ze meteen het genre “folk rock” introduceerden. Overigens was McGuinn het enige bandlid dat ook speelde (12-snarige, electrische gitaar) op de plaat. Producer Terry Melcher (de zoon van Doris Day) huurde voor de rest the Wrecking Crew in, een bekende groep studiomuzikanten. In eerste instantie was de groep niet onder de indruk van het nummer geweest. Hun manager had een proefopname van Dylan’s versie gekregen van diens uitgeverij. Na enig aandringen begonnen ze hun eigen versie te ontwikkelen die meer op the Beatles moest lijken. Om het vertrouwen van de band in het nummer te versterken, werd Bob Dylan uitgenodigd om er naar te luisteren. Deze was enthousiast en nam zo de laatste twijfel bij de groep weg. En terecht: in zowel de Amerikaanse, als Britse hitparade kwam de plaat op de eerste plaats terecht. In de Veronica Top 40 stond de single 19 weken genoteerd en bereikte de 3e plek. The Byrds ging in 1973 uit elkaar. Roger McGuinn was toen na talloze bandwisselingen de enige die alle jaren had volgemaakt

Jan Akkerman werd in 1946 geboren in Amsterdam. Vanaf zijn achtste ging hij gitaar spelen, en op zijn vijftiende richtte hij Johnny and His Cellar Rockers op. In deze groep speelde ook de latere Brainbox en Focus drummer Pierre van der Linden. Geïnspireerd door the Shadows speelde deze groep in eerste instantie instrumentale nummers. De band wist als coverband in Amsterdam en omstreken in korte tijd een flinke populariteit te verwerven en kreeg daardoor een platencontract. Tussen 1961 en 1964 verschenen er verschillende singles van de groep. Eén daarvan, de Beatlescover “Close your eyes (All my lovin’) bereikte in de zomer van ‘64 zelfs de hitparade. Ook begeleide de groep regelmatig zangers en zangeressen tijdens plaatopnamen. In 1965 werd de naam van de groep veranderd in the Hunters. De eerste single was een originele versie the Byrds’ “Mr. tambourine man”. Deze werd gezongen door Rita Severijnse en Floor Klomp. Het nummer liftte mee op het succes van het origineel en stond evenzoveel weken in de Top 40. Eind 1968 ging the Hunters uit elkaar.

woensdag 18 juni 2014

Françoise Hardy - La maison ou j'ai grandi

Quand je me tourne vers mes souvenirs
je revois la maison où j'ai grandi,
il me revient des tas de choses,
je vois des roses dans un jardin.
Là où vivaient des arbres, maintenant
la ville est là,
et la maison, les fleurs que j'aimais tant
n'existent plus...

Ils savaient rire, tous mes amis,
ils savaient si bien partager mes jeux,
mais tout doit finir pourtant dans la vie
et j'ai dû partir, les larmes aux yeux.
Mes amis me demandaient pourquoi pleurer,
découvrir le monde vaut mieux que rester,
tu trouveras toutes les choses qu'ici
on ne voit pas,
toute une ville qui s'endort la nuit
dans la lumière.

Quand j'ai quitté ce coin de mon enfance,
je savais déjà que j'y laissais mon coeur,
tous mes amis enviaient ma chance,
mais moi je pense encor' à leur bonheur,
à l'insouciance qui les faisait rire,
et il me semble que je m'entends leur dire:
'je reviendrai un jour, un beau matin,
parmi vos rires,
oui, je prendrai un jour le premier train
du souvenir.

Le temps a passé et me revoilà,
cherchant en vain la maison que j'aimais;
où sont les pierres et où sont les roses,
toutes ces choses auxquelles je tenais,
d'elles et de mes amis plus une trace,
d'autres gens, d'autres maisons ont volé leur place.
Là où vivaient des arbres, maintenant la ville est là
et la maison, les fleurs que j'aimais tant n'existent plus.

Je ne sais pas où est ma maison,
la maison où j'ai grandi,
où est ma maison.

zaterdag 14 juni 2014

The Kinks - Set me free

Dave Davies werd in 1947 geboren in Noord London. In zijn jeugd maakte hij samen met zijn oudere broer Ray (1944) kennis met verschillende muziekstijlen. Van variété, via jazz, tot aan de vroege rock ‘n’ roll die hun zussen draaiden. Samen begonnen ze met het spelen van skiffle, maar kochten al gauw een elektrische gitaar en gingen rock spelen. Dave richtte samen met bassist Pete Quaife een band op: the Boo-Weevils. Aangevuld met drummer Mick Avory en rhythm-gitarist/broer Ray al gauw omgedoopt in the Ravens. Begin 1964 nam deze groep als the Kinks de eerste single op voor het Pye label. De derde “You really got me” betekende in de zomer van dat jaar de doorbraak en de eerste nummer 1 hit. “Set me free” werd geschreven door Ray Davies. Het nummer was met “Tired of waiting for you” een voorbeeld van de wat melodieuzere muzikale koers die de band ging varen. De single bereikte de 9e plaats in de Britse hitparade, en nummer 12 in de Veronica Top 40. In de Amerikaanse Billboard Hot 100 was 23 de hoogste notering. Zowel Dave als Ray treden nog steeds op. Ook is er the Kast of Kinks, een groep bestaande uit oud Kinks-bandleden.

woensdag 11 juni 2014

Joe Brown - A Picture of You

In the night there are sights to be seen
Stars like jewels on the crown of a queen
But the only sight I’m gonna view
Is that wonderful picture of you

On a streetcar or in the café
All of the evening and most of the day
My mind is in a maze, what can I do
I still see that picture of you

It was last summer, I fell in love
My heart told me what to do
I saw you then on the crest of a hill
And I took a little picture of you

Then you were gone like a dream in the night
With you in my heart, my love and my light
I didn’t know your name, what could I do?
I’ve only a picture of you

Then you were gone like a dream in the night
With you in my heart, my love and my light
I didn’t know your name, what could I do?
I’ve only a picture of you, oh yeah
That wonderful picture of you
I’m left with a picture of you, oh yeah
That wonderful picture of you

zaterdag 7 juni 2014

The Pretty things - Road runner

The Pretty Things is een Britse band die in 1963 werd opgericht door bassist Dick Taylor en zanger Phil May. Taylor had eerder gespeeld in Little Boy Blue and the Blue Boys. Hierin speelden ook Keith Richards en Mick Jagger. Toen Brian Jones in 1962 mensen zocht voor zijn groep, sloot het drietal zich bij hem en pianist Ian Stewart aan. Hiermee was de eerste formatie van de Rollin’ Stones (toen nog zonder ‘g’) een feit. Na een paar maanden verliet Dick de band omdat hij ging studeren aan de kunstacademie. Daar ontmoette hij Phil, en was the Pretty Things een feit. De naam was naar een nummer van Bo Diddley: “Pretty thing”. In mei 1964 kwam de eerste single, “Rosalyn”, uit. Deze bereikte de 41e plaats in de Engelse hitparade. De opvolger, “Don’t bring me down”, bereikte de Top 10. Beide nummers werden zonder succes ook in ons land uitgebracht. “Road runner” was de eerste hit van the Pretty Things in Nederland. Het nummer werd geschreven door Bo Diddley, en werd eerder ook al opgenomen door (onder andere) the Rolling Stones. De plaat stond vanaf 29 mei 1965 één week op de 40e plaats, verdween weer, om een week later opnieuw binnen te komen. Deze keer voor zestien weken in de Veronica Top 40 en de 11e plaats als hoogste notering. In Engeland werd het nummer trouwens niet op single uitgebracht. Aanvankelijk speelde de band rauwe vorm van Rhythm & Blues. In de tweede helft van de jaren zestig gooide de band het over een andere muzikale boeg. Onder meer met het album “S.F.Sorrow”, een van de eerste rockopera’s. Ze werkten toen veel samen met producer (en latere zanger) Norman “Hurricane” Smith. In 1975 ging de band uit elkaar, om later toch weer te gaan optreden en albums te maken. Dit doen ze tot op de dag van vandaag. Oprichters Dick Taylor en Phil May maken nog steeds deel uit van de band.

woensdag 4 juni 2014

Sandy Posey - Single Girl

The single girl all alone in a great big town
The single girl gets so tired of love lettin' her down
The life's unreal and the people are phony
And the nights can get so lonely
The single girl needs a sweet lovin' man to lean on

I'm a single girl wonderin' if love could be passin' me by
I'm a single girl and I know all about men and their lies
Nobody loves me 'cause nobody knows me
Nobody takes the time to go slowly
The single girl needs a sweet lovin' man to lean on

I gotta make my own way
There's rent I gotta pay
I need a night-time love
To get me through the day

I'm a single girl all alone in a great big town
I'm a single girl and I get so tired of love lettin' me down
But there's a man I've yet to know
Waiting somewhere I've yet to go

Someday I'll have a sweet loving man to lean on
The single girl needs a sweet lovin' man to lean on
The single girl needs a sweet lovin' man to lean on

zaterdag 31 mei 2014

Sandie Shaw - Long live love

Sandie Shaw werd in 1947 geboren als Sandra Ann Goodrich in Dagenham, Essex, Engeland. Na haar schooltijd ging ze werken in een autofabriek en deed ze modellenwerk. Nadat ze tweede werd in een talentenjacht mocht ze optreden tijdens een liefdadigheidsconcert. Daar werd ze ontdekt door zanger Adam Faith die haar introduceerde bij zijn manager Eve Taylor. Zij verzon de naam Sandie Shaw en regelde een contract bij Pye Records. Liedjesschrijver en producer Chris Andrews schreef Sandie’s eerste single “As long as you’re happy baby”, die flopte. De tweede, het door Burt Bacharach en Hal David geschreven “(There’s) always something there to remind me”, bereikte de eerste plaats van de Britse hitparade. Daarna volgde in rap tempo een aantal Top 10 hits die weer werden geschreven door Andrews. Zo ook “Long live love”. Het werd haar tweede nummer 1 hit in Engeland. In ons land bereikte de single de 7e plaats in de Veronica Top 40. Sandie was in de jaren ‘60 één van de populairste zangeressen in Engeland, maar ook in de rest van Europa. Daar kwamen haar platen in verschillende lokale talen op de markt. Aan het eind van de jaren ‘60 nam het succes van Sandie af. In de jaren ‘70 zou ze onder meer gaan acteren en kinderboeken schrijven.

vrijdag 30 mei 2014

Een lange zit



woensdag 28 mei 2014

Ray Charles - Hit The Road Jack

(Hit the road Jack and don't you come back no more,
no more, no more, no more.)
(Hit the road Jack and don't you come back no more.)
What you say?
(Hit the road Jack and don't you come back no more,
no more, no more, no more.)
(Hit the road Jack and don't you come back no more.)

Now woman, oh woman, don't treat me so mean,
You're the meanest old woman that I've ever seen.
I guess if you said so
I'd have to pack my things and go. (That's right)

(Hit the road Jack and don't you come back no more,
no more, no more, no more.)
(Hit the road Jack and don't you come back no more.)
What you say?
(Hit the road Jack and don't you come back no more,
no more, no more, no more.)
(Hit the road Jack and don't you come back no more.)

Now baby, listen baby, don't ya treat me this-a way
Cause I'll be back on my feet some day.
(Don't care if you do 'cause it's understood)
(you ain't got no money you just ain't no good.)
Well, I guess if you say so
I'd have to pack my things and go. (That's right)

(Hit the road Jack and don't you come back no more,
no more, no more, no more.)
(Hit the road Jack and don't you come back no more.)
What you say?
(Hit the road Jack and don't you come back no more,
no more, no more, no more.)
(Hit the road Jack and don't you come back no more.)
Well
(don't you come back no more.)
Uh, what you say?
(don't you come back no more.)
I didn't understand you
(don't you come back no more.)
You can't mean that
(don't you come back no more.)
Oh, now baby, please
(don't you come back no more.)
What you tryin' to do to me?
(don't you come back no more.)
Oh, don't treat me like that
(don't you come back no more.)

dinsdag 27 mei 2014

Droog?

zaterdag 24 mei 2014

The Royal showband Waterford - The Hucklebuck

De showband was een typisch Iers fenomeen van de mid-jaren ‘50 tot aan het eind van de jaren ‘70. Ze speelden standaard dansnummers en, heel belangrijk, de hits van het moment. Meestal bestond zo’n showband uit een drummer, twee gitaristen, een toetsenist en een kopersectie bestaande uit trompet, saxofoon en trombone. En er was minimaal één zanger. The Royal Showband was afkomstig uit het zuid-oost Ierse stadje Waterford en werd opgericht in 1957. Belangrijkste bandlid was zanger/trombonist Brendan Bowyer. Twee jaar later waren ze de meest populaire groep van Ierland, waar ze bijna elke dag optraden in grote ballrooms. In 1962, tijdens een toernee in Engeland, speelde the Beatles in het voorprogramma van “the Royal”. Vanaf 1963 scoorde de groep een zevental nummer 1 hits in het thuisland. Daaronder ook “the Huckle buck”. Een single die buiten Ierland geen hit werd. In de tweede helft van de jaren ‘60 ging de band ook optreden in Las Vegas. Tussen 1968 en 1971 de helft van het jaar. Hierna verliet Brendan Bowyer het ensemble en richtte the Big Eight op. Met deze formatie bleef hij veel in de gokstad optreden, waarin hij ook ging wonen. Tot op de dag van vandaag toert hij ook nog regelmatig met zijn dochter door Ierland.

woensdag 21 mei 2014

Jonathan King - Everyone's Gone To The Moon

Streets full of people, all alone
Roads full of houses, never home
Church full of singing, out of tune
Everyone's gone to the moon

Eyes full of sorrow, never wet
Hands full of money, all in debt
Sun coming out in the middle of June
Everyone's gone to the moon

Long time ago
Life had begun
Everyone went to the sun

Cars full of motors, painted green
Mouths full of chocolate-covered cream
Arms that can only lift a spoon
Everyone's gone to the moon

Everyone's gone to the moon
Everyone's gone to the moon

zaterdag 17 mei 2014

The Seekers - A world of our own

The Seekers is een Australische groep uit Melbourne opgericht in 1962. Bassist Athol Guy en de gitaristen Keith Potger en Bruce Woodley kenden elkaar van de middelbare school, en besloten met zanger Ken Ray een doo-wopgroep te beginnen: the Escorts. Aan het eind van het jaar werd de naam veranderd in the Seekers en werd Ken vervangen door zangeres Judith Durham. Vanaf dat moment ging de groep door folk beïnvloede popmuziek spelen, en kreeg al gauw een flinke aanhang in Melbourne. In 1963 kwam de eerste elpee uit “Introducing the Seekers”. De eerste single, “Waltzing Mathilda”, kwam in november terecht in de Melbourne Top 40. In de lente van 1964 werd the Seekers geboekt voor optredens op een cruiseschip naar Engeland. De bedoeling was om na tien weken weer terug te keren naar Australië. Bij aankomst in Londen echter werd het viertal door een agent geboekt voor optredens in theaters, clubs en televisieshows. Na een optreden in het voorprogramma van Dusty Springfield ontmoetten ze haar broer Tom Springfield. Hij schreef “I’ll never find another you” voor ze, dat vervolgens in november werd opgenomen en uitgebracht door Columbia Records. In januari ‘65 kwam het nummer binnen in de Britse hitparade en bereikte daarin de 1e plaats. Ook de volgende single werd geschreven door Springfield. Deze kwam op de 3e plaats van de Britse hitparade terecht. In de Veronica Top 40 stond de plaat acht weken genoteerd. En daarin was nummer 15 de hoogste notering. In de Amerikaanse Billboard Hot 100 eindigde de plaat vier plaatsen lager. Tot en met 1967 was the Seekers erg populair. Met name in Engeland. In juli 1968 verliet Judith de groep, die vervolgens uit elkaar ging. In 1969 richtte Keith Potger the New Seekers op, waar hijzelf ook mee optrad en platen opnam. In 1975 kwam the Seekers weer bij elkaar, met zangeres Louisa Wisseling uit the Settlers als vervanger van Judith Durham. In diverse samenstellingen bleef de groep aktief tot 1988. Vier jaar later kwam het originele kwartet weer bij elkaar. Verleden jaar ging de “Golden jubilee” tour van start, die in juni dit jaar wordt afgesloten in Londen.

woensdag 14 mei 2014

Tom Jones - Green Green Grass of Home

The old home town looks the same,
As I step down from the train,
And there to meet me is my mama and papa
Down the road I look and there runs Mary
Hair of gold and lips like cherries
It's good to touch the green, green grass of home

Yes, they've all come to meet me,
Arm reachin' smiling sweetly
It's good to touch the green, green grass of home

The old house is still standing,
Though the paint is cracked and dry
And there's that old oak tree that I used to play on
Down the lane I'll walk with my sweet Mary
Hair of gold and lips like cherries
It's good to touch the green, green grass of home

Then I awake and look around me
At four gray walls that surround me
And I realize yes, I was only dreamin'
There's a guard and there's a sad old padre
Arm and arm we'll walk at daybreak
Again I'll touch the green, green grass of home

Yes, they'll all come to see me
In the shade of that old oak tree
As they lay me beneath the green, green grass of home

zaterdag 10 mei 2014

IJsberen